Anlamlarla, duygularla ve hepsinden çok hüzünle çatışmalar yaşayan ruhum ne kadar da çaresiz kaldı. Otobüsler bana ne büyük ızdırap yaşatıyor; sürekli yalnız olduğumu kafama kakıyor.-Evet ben yalnızım! Böyle yaşamayı öğrenmeliyim, ayrıca kararsızımda ne kadar doğanın tüm kokusunu hissedebliyorsam tüm bilincimle aynı biçimde de anlayamıyorum kimseyi. Bir dram başlatılmalı diye düşünüyorum çünkü gerçek bu: Drama ! Yazılmaya başlansın hayatın tüm dramları, sağlık problemleri, vakitsiz kayıplar, istenmeyen yalnızlık, maddi sıkıntılar... ve sonsuza dek sürsün yazılanlar. Böyle düşünmek benim için zorunlu bir hâl aldı artık. Bir dönemeç var önümde bağırmak, uzaklaşmak ve hezeyanlar savurmak farz olmuştur çünkü bana. Kimin umurunda ki ben ? '' Bir yalnız dedi ki: Gittim gerçi insanlara, ama ulaşamadım'' diyor Nietzhsce. Nasılda güzel anlatmış tüm her şeyi, ama ne kadar da basit duruyor. Bu dram sonsuza dek yazılmalı, her dramatik düşünce rearkarnesini bulmalı bir kişide, unutmamalı sadece amacının yazmak olmadığını, bizim amacımız gerçekleri söylemek ve bir uyanış sağlamaktır.
Nereye gidiyorsun biraz daha kal diyemeceksin kimseye hatta yüzlerine bakmaktan çekineceksin, biri sana soru sorduğunda buna şaşıracaksın, zaman senin alehine işlemeyecek sadece, bunun yanı sıra seni zehirlemeye devam edecektir. Ve etrafında bu yaşadıklarına rağmen aşk şarkıları dinleyen, hala aptal saptal sorunları olan insanlar göreceksin, sonra neden benim bu kadar pespaye hayallerin ve kederlerim yok diye soracaksın kendine yalnız dostum. Sorduğun sorulara cevaplar üreteceksin, bununla da yetinmeyip cevaplarının nedenlerini merak edeceksin. Sonrası, sonrası çaresizlik.Dostum, sen şu an belkide yalnız biri değilsin ama olursan eğer bunların hepsini yaşayacaksın bu senin seçimin olmadığı halde.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder